Aanschouw AnimA NegrA....en buig het hoofd..

De stormen van de voorbije dagen hebben ons met onze gezichten (mag ik smoelen zeggen of verval ik dan in het vulgaire ?) keihard op de realititeit gedrukt.

Wij zijn hier van geen enkel en generlei belang, de beschaving gaat ook zo wel ten onder.

De meesten onder ons kunnen al lang hun rekeningen niet meer betalen. Ze hebben niet genoeg geld om te kopen wat ze vroeger normaal vonden of ze zitten vastgeklonken aan leningen en kredieten van malafide maatschappijen.

Velen die dit lezen zouden beter hun gsm abonnement opzeggen omdat ze het feitelijk niet kunnen betalen. Je partner argumenteert wel dat het nodig is voor de kinderen, maar dat zijn natuurlijk leugens. Hij heeft toch een tweede gsm, met betaalkaart, waar jij niets van af weet. Daarmee belt hij naar zijn maîtresse en vertelt haar hoe zwaar het wel is met de kinderen, en dat hij voor alles alleen staat. Enfin, je weet wel wat ik bedoel.

Het kan ook moeilijk anders, je moeit je voordurend met alles, je bent achterdochtig, jaloers, uitgedroogd en gebruikt het gezinsleven als excuus om je eigen lelijke ik te promoten.

Ach ja, even doorbijten en binnen een paar jaren is alles gedaan. De blogberichten, met rose kader en dito bloemetjes zullen dan enkel nog een vulgair aandenken zijn aan het mislukte gedrocht dat ooit jullie relatie was.

De confrontatie met zijn vriendin zal in schril contrast zijn met boodschappen als ‘vandaag weekend, we kunnen weer wat tijd met de kinderen doorbrengen’. Nog diezelfde nacht zal je liggen huilen en je afvragen of hij van haar houdt en of alles, het huis, de kinderen en de reizen allemaal leugens waren.

Het antwoord daarop is ja ! Tot overmaat van ramp zul je de volgende jaren doorbrengen met je schaars overgebleven contacten te overtuigen dat jij het slachtoffer was en hij een schoft. Na zijn leugens volgen de jouwe dus.

En dan ben je de 40 voorbij en is de tempel van je lichaam verworden tot een ineengezakte hoop blubber op cellulitispalen, en liggen de gescheiden dronkaards op de loer, wachtend op een kans om met hun stinkende adem boven op je te liggen hijgen.

Tears, puke and pus on my pillow, het zou een liedje kunnen zijn. Tja, kloteleven hé !

Gelukkig is AnimA er om jullie op tijd en stond door de donkere krochten van dit leven te gidsen.

Prettig weekend !

De feestdagen zijn voorbij. De mensen die de voorbije dagen alleen hebben zitten huilen omdat niemand hun koppen nog wil zien zijn blij. Vanaf vandaag kunnen ze zich terug min of meer normaal buiten begeven. Op vragen als 'wat heb jij gedaan met kerst ?' geven ze een leugenachtig antwoord en maken ze zich snel uit de voeten.

2012 zal een rampjaar worden zonder weerga.

De economische en politieke structuren hangen als los zand aan mekaar, en het is een kwestie van maanden voor het hele zootje in mekaar smakt tot een vieze brij.

Onnozele voorspellingen als zou de wereld vergaan dit jaar zullen niet uitkomen. Denken jullie nu echt dat God ons zo makkelijk laat wegkomen ? Ik niet anders..nee, de voorbije jaren hebben we Via Dolorosa afgelopen en nu staan we eindelijk voor Golgotha. Kijk omhoog en zien jullie de donkergrijze wolken voortrazen aan de vurige hemel. Ons rest enkel het wachten op de zweepslagen op onze bebloede ruggen en de schoppen die ons voortjagen naar de top van de Calvaar. Daarboven wacht wat voor ons rechtvaardigheid zal zijn, bloed, vuur en roestende kluisters. Vervormde creaturen gehuld in lange mantels klauwen naar ons alsof ze niet kunnen wachten. Links en rechts van ons sleuren de andere verdoemden zich eveneens voort naar boven, de muziek van weleer is vervangen door gehuil en geschreeuw, tandengeknars en het gedruip van soppende wonden in etterende verbanden. Vergeef ons ons zondig leven en neem wat wij naar verlangen, laat ons tot in der eeuwigheid lijden als straf voor ons bestaan en geef ons rechtvaardigheid, dood en vergetelheid.

Als er iemand is die nooit het verlangen heeft gehad om oud te worden dan ben ik het wel.
Maar ik zal het worden, deels omdat de Goden me niet laten sterven, deels omdat het mijn noodlot blijkt te zijn.

En wat doet men dan, men zoekt de confrontatie met zijn angsten om zich te wapenen tegen
het onvermijdelijke. Daarom bezoek ik de grote gebouwen die zich in iedere stad bevinden, de fabrieken van bloed, etter, gejammer en dood.

Klinieken noemen ze, of hospitalen. Raffinaderijen van de dood, molens van krakende botten, stinkende wonden en de meest vreselijke tumoren.
Het is vreemd dat men vanuit een straat met spelende kinderen en geurende bloemen via een glazen deur kan binnentreden in een koud gebouw dat doordrenkt is met urine en de zeemzoete geur van de dood.

De dood is overal, Hij kijkt vanop de zesde verdieping van de afdeling 'palliatieve' uit op de stad.
Overdag kijkt Hij naar het verkeer, hopend op een ongeval met dodelijke afloop, 's nachts observeert Hij de maan, de vale maan die geborgen in haar koude oppervlak als een akelige Nemesis staart
naar de zieke wereld.

Het zijn wonderbaarlijke plekken, hoeveel verward verdriet en trillende hoop herbergen zij ?

Hoeveel gebreken, ziekten, wanhopig geroep en angst gaan er van deze muren uit ?
Ik ga naar de baden, verplegers met dode blikken en bleke slapen doen er als machines hun werk, hun baan, hun bezigheid, hun godslasterlijke bewegingen in naam van het allesvernietigende Niets.

Bleke verlamden met openhangende mond, kijkend naar wat dan ook, waterzuchtigen met het hoofd in de nek om maar niets te zien van hun buik, koortsogen die rondbollen als groteske arabesken, hartpatiënten die dreigen te stikken.
Maar iedereen moet in bad, schreeuwend, spartelend, verkrampt van de pijn.

Neen moeder, het is voor je goed, morgen moet je naar de kliniek.
Daar kan men voor je zorgen.

Men moet waarlijk Heilig zijn, als Theresia van Lisieux om bij zoveel ellende dicht bij God
te willen blijven.

Maar haar standbeeld lacht niet, het huilt, bloederige tranen die haar maagdelijke lichaam bezoedelen als was het de duivel zelf die huilend als een waanzinnige op de berg des Levens staat, met in zijn klauwen de kronkelende lichamen van ons verderfelijk ras, gedoemd om te lijden in de instituten die
we zelf hebben geschapen.

Familiefeest, het lijkt wel of de Goden er plezier in vinden om walgelijke creaturen door mijn voordeur naar binnen te braken. Ze glimlachen en ik glimlach terug, wanneer ze door de hal daar binnen stappen bekijk ik hun kleding, hun doffe uiterlijk en probeer ik hun dood te bepalen. Sommigen zien pafferig en grijs, ze vertellen nog wel honderduit, maar ik weet, ik herken de tekens van de dood een aantal jaren voor Hij zijn deel komt opeisen.

Om de zoveel minuten gaat de bel, om de zoveel seconden krimpt mijn hart ineen voor de volgende confrontatie.

Ik moet ze niet, ik moet géén van hen, maar het zal zo zijn, omdat familiebanden en andere hypocriete tradities uit het verleden dit eisen.

Wie ben ik ? Ik ben een marionet, maar ik weet niet wie aan de touwtjes trekt, misschien is het God. Misschien is het mijn vrouw ? Misschien is het de Duivel, maar dat zou nog beter zijn dan de vorige keuze..

We drinken samen en ik aanhoor hun verhalen, verhalen van succes, roddels over anderen en leugens, leugens, die zich aan elkaar rijgen als een ketting die rechtstreeks naar de verdoemenis reikt. Toch speel ik het verhaal mee, het leven is als toneel zong ooit een bekende Vlaamse zanger, wel hij had gelijk...ik ben een figurant, met lege handen, maar in mijn ziel hanteer ik het zwaard van de wraak. Het zwaard dat ooit met grote houwen zal maaien in hun velden, het lemmet dat ooit de zon zal verduisteren en omhoog zal geheven worden voor de met bloed doordrenkte hemelen van de wanhoop.

Kom laat ons dan zingen, mede-sukkelaars, laat de drank ons wegvoeren naar de Asgard, waar de Walkuren ons zullen ontvangen als dappere strijders, gestorven op het veld van eer, gestorven aan de haat voor de anderen, er is geen verschil, er zal nooit een verschil zijn.

Nieuwjaarswensen.

Vroeger moest men mee met de ouders en ergerde men zich aan de zuur ruikende, gerimpelde oudjes die je met bevende handen en stinkende adem vastpakten.

Intussen heeft de Zeis van de Dood in een rustig ritme, en zonder onderscheid tussen arm en rijk, al deze vreselijke creaturen weggemaaid uit onze omgeving.

Vandaag ontvangen we zelf mensen, niet omdat we dat willen, maar onder druk van onze partner, onder druk van de traditie en vooral omdat we niet willen onder doen voor de anderen. We leven immers in een façade-maatschappij en het is onze verdomde plicht om de oppervlakkigheid en de leegheid van dit alles te koesteren.

We hebben toch niets anders. Het is een prestatie op zich om op dergelijke dagen zoveel leugens en achterbakse vuiligheid te moeten aanhoren. Ik glimlach dan altijd, maar denk "Ik wens je geen goede gezondheid, ik verafschuw iedere vezel in je afgetakelde lichaam en terwijl ik je een zachte hand geef zie ik je half verteerde kadaver in een half verrotte kist liggen. Half, omdat zelfs de volle rotheid niet aan jou mag gegund worden".

Hoe is het ? vragen ze. En ik hoor mezelf “goed” zeggen terwijl ik alle Goden van het Pantheon aanroep met het verzoek hen morgen te bedelven onder tonnen van puin in hun lelijke huizen. Ze vertellen verhalen waarvan ik weet dat ze gelogen zijn en waar ik me moet inhouden om de waarheid niet als een zweepslag op hun rug te laten neerkomen.

Is dat zo tante Trut? Amai zeg, die heeft nogal zijn best gedaan op school ! En natuurlijk zijn de mindere resultaten te wijten aan het feit dat de leraar hem niet af kan. Terwijl we allemaal weten dat hun oogappeltje nog te dom is om zijn eigen schoenen naar behoren vast te knopen.

Dag nonkel Nul ! Hoe gaat het ? Goed ? Ja, het spreekt voor zich dat de economische recessie de zaak heeft laten over kop gaan. Niet je onbekwaamheid, je alles omvattende luiheid en de objectieve vaststelling dat je een geboren loser bent die het aanschijn van mijn salon aan het bevuilen is.

Je ziet er goed uit moeder ! Echt waar ! De vaalbleke, grijze vlekken op je slapen en rond je ogen zijn de voorboden van de uit de diepste krochten van de hel opstijgende klauwen ! Voel je ze omhoog reiken ? Wachtend tot ze je ziel kunnen kunnen onderdompelen in hun kokhalzende moerassen van etter en bloed ! Ze hebben honger en zullen nog voor de lente gevoed moeten worden ! Vergeet niet dat we allemaal onze verantwoordelijkheid dragen in het altijd draaiende, bloederige Rad van Verderf.

Ik moet hier afsluiten. Ik zou me kunnen onder de feestende mensen begeven, maar al dat gedoe en dat kussen ligt me niet. Ik ga me een week opsluiten, in mijn oude huis, in het donker, met enkel wat kaarslicht, tussen mijn oude boeken en dan ga ik huilen en mezelf afvragen waarom het leven zo wreed is voor mij, en waarom jullie mij allemaal kapot willen.

Een slecht 2011 gewenst

Het wordt weer wat drukker in de straat.

Mensen met gebogen hoofden haasten zich met een plastic pot chrysanten door de vochtige mist naar het kerkhof. De plaats waar hun dierbaren in half vergane kisten wegrotten in de zompige grond. Hun resten in groteske poses ter ere van het Immense Niets.

Nog anderen dwalen mijmerend over de strooiweide en nemen aan hun schoenen onbewust de as mee van de laatst uitgestrooiden. Zo geraakt oma na haar dood ook nog ergens denkt de optimist dan. Sommigen denken met weemoed aan de overledene, een uitzondering laat de tranen vloeien, maar de meesten lopen er apatisch rond, deels omdat het zo hoort deze tijd van het jaar, maar vooral omdat ze niet weten wat ze aanmoeten met deze plaats.

We geven commentaar omdat de anderen een nog goedkopere bloempot op de graven durven smijten en ergeren ons aan het mos dat onhoudbaar zijn weg vreet door de grafstenen.

Daarna voeren we wat hypocriete gesprekken met mensen die we niet moeten en vertellen we verhalen vol leugens over onze dierbare afgestorvenen. Hoe spijtig het wel is, hoe pijnlijk het heengaan en hoe vreselijk het gemis. Aan beide zijden wordt geknikt en worden er valse lachjes getoverd. Doch diep van binnen haten we elkaar, we haten elkaar om wat we hebben, om wat we niet hebben, om wat we voelen en om wat we niet voelen.

Nochtans zijn we hier in ons natuurlijke habitat, een kerkhof bezoeken is in zich niet veel verschillend met het uitzoeken van een nieuwe woning. Het bezoeken van een plaats waar men in de toekomst zal verblijven. Dit met het verschil dat het kerkhof een vaststaande bestemming is. En een gemakkelijke ook, geen bouwvoorschriften, totale rust, en als men pech heeft voor altijd samen met zijn partner in een rottende versmelting van botsplinters en lijkvocht.

Het is waarlijk een wonderbare tijd, deze tijd.

Het is waarlijk een wonderbare plaats, deze plaats.

Je doet je best, maar ik hou niet meer van je. Of dat denk ik toch, ik heb de pretentie niet dat ik hier kom verkondigen dat ik weet wat "houden van is".

Het is zo vreemd dat gevoelens, of hoe men het ook wil noemen, niet te sturen zijn. Niet door de moeite die je doet, niet door de zorgen die je geeft, niet door de kleding die je aantrekt. Nooit zal ik je kwaad toewensen, maar je kan nooit meer geven waar ik naar verlang.

Het is niet erg, het is ook geen verwijt, wanneer straks de metrodeur toeschuift zal je verdwijnen en eer ik de roltrap op ben, zal ik je al vergeten zijn.

Niemand zal ooit weten wat liefde is, waarschijnlijk zal ze toch niet meer zijn dan tijdelijk verlangen, dood en verlies. Op alles komt slijt, op mijn verlangen, op jouw verlangen, op ons verlangen.

Vluchtig is het, als mistflarden die ' s morgens in oktober de Schotse kust beroeren, in hen de woorden van wel duizend verhalen en nog veel meer verdriet. Gedoemd om op te lossen in het schuim van het grijze Noordzeewater.

Laat ons in de toekomst de momenten koesteren die we aanvoelen als goed en geborgen, want zij zijn de enige weg, de gelogen waarheid en het verachtelijke leven.

Het is intussen alweer een tijd geleden. Sommigen dachten al dat ik dood was, en alhoewel dergelijke mededeling perfect zou kaderen in de contekst van deze blog is het niet zo.

Nee, voor mij geen verandering, ik moet deze vreselijke vakantietijd intussen ondergaan zoals ieder van jullie. Voorlopig geen mogelijkheid om te ontsnappen aan de achterdochtige blikken en de graaiende klauwen van onze dierbaren.

Niets is vreselijker dan een ganse dag te moeten vertoeven in het gezelschap van partner en familie. Iedere minuut opnieuw vraagt men zich af waarom men in Godsnaam gekozen heeft voor een leven als dit.

Het begint al bij het wakker worden, blijkbaar ligt de andere al te wachten, want nauwelijks zijn onze ogen open of er begint al een klamme hand overal te tasten, een paar seconden later de stank van een bedorven adem en een blik in de vuilgele ogen van iemand die je het liefst van al met een teletijdmachine wil zien vertrekken naar een of andere exoplaneet in een ver afgelegen melkweg.

Nee, men forceert een glimlach, speelt wat genegenheid en wacht tot het over is. Daarna het valse complimentje niet vergeten en naar het toilet. A perfect starter ! Cornflakes zijn er niets bij.

Men passeert de kamer van de kinderen en krijgt een opwelling van medelijden, de vruchten van onze schoot gedumpt in een wereld die niet voor hen zal zorgen en hen tot weerloze prooien zal maken van meedogenloze partners en valse vrienden.

Ontbijt maken we zelf, want de andere wacht in bed tot hij koffie ruikt, hij geniet na van wat hij denkt gepresteerd te hebben maar waar wij alleen walging en amateurisme in zien. Gelukkig zijn er op het werk collega’s die niet alleen met een computer overweg kunnen maar ook weten hoe ze iemand moeten plezieren.

En zo sleept de dag zich verder, luisterend naar verhalen die je geen bal interesseren, in de weer voor iedereen, maar niet voor onszelf. Altijd meer afgestompt, altijd meer frustratie opbouwend. Sommige gezinnen slaan door en vormen zo het lijdend of meewerkend voorwerp van een klein artikel in de krant.

Gezinsdrama weet je wel,een anonieme familie, een anonieme straat, buren die het niet kunnen vatten en graafmachines die de tuin omspitten. Men vraagt zich soms af wat God met deze wereld van plan is.

Maar kom, nog één maand doorbijten en dan kunnen we weer vluchten, ieder naar zijn plekje dat hij of zij alleen kent, weg van al deze hypocrisie en gespeeld geluk.

Vergeet intussen niet wat perfect geplande quality time te nemen en vooral, vergeet daarna jezelf niet wijs te maken dat het zo goed was.

Ook niet ophouden met elkaar te verbeteren, elkaar dingen te verbieden en jullie partner zoveel mogelijk te veranderen tot een afspiegeling van jullie eigen zieke wereldbeeld.

En wanneer dit alles gerealiseerd is, vergeet elkaar dan bij de scheiding niet te verwijten dat hij of zij in niets meer lijkt op de persoon waar je ooit verliefd bent op geworden.

Dan is de cirkel rond en kunnen we met opgeheven hoofd de hoog oplaaiende hellevuren betreden. We hebben echt geen duivel meer nodig, wat we zelf doen, doen we beter !

Geniet nog van jullie vakantie !

Het is terug weekend.

Het is terug tijd om de confrontatie met ons gezinsleven aan te gaan.

Honderden vragen spatten als lastige pop-ups tegen de binnenwand van onze schedel.

Wat zal het dit weekend weer zijn ?

Waarom vraagt ze me niet hoe mijn werkdag was ?

Zal ik straks dronken genoeg in het bed kunnen kruipen om niet aan lichamelijk contact te moeten doen ?

Zal ik morgenvroeg bij het ontwaken met afgrijzen naar je ouder wordende gelaat liggen staren, en daarbij denken aan gele gerimpelde appels in het rieten mandje op het aanrecht ?

Zal je al vroeg vluchten naar de winkels en de warenhuizen om toch mijn aanwezigheid niet te moeten dragen ?

Zal je in de namiddag slapen om dezelfde reden ?

Zullen we ’s avonds de vrienden opzoeken en daar tot diep in de nacht feesten en drinken als was het de laatse maal ?

En morgenavond, zal ik dronken genoeg in het bed kunnen kruipen om niet aan lichamelijk contact te moeten doen ?

En waarom begint zondag alles weer opnieuw ?

En zal ik weer twee dagen hunkeren naar de anonimiteit van de werkvloer en de zachte boezem van mijn minnares ?

Naar die vrouw die ik nauwelijks ken, maar die ook getrouwd is en die zich dus niet kan of wil afvragen waarom we dit allemaal doen, waarom we elkaars naakte lichaam als surrogaat gebruiken om toch maar een glimp op te vangen van dat onbereikbare gevoel dat we geluk plachten te noemen.

Wanneer ik haar man zie, voel ik geen superioriteit, geen angst, maar enkel een diep medelijden. Medelijden met die sukkelaar wiens hele gezinsleven een leugen is. Net als het mijne.

Hij is niets meer dan een verweerde muur, een donkere poel, een eindeloze leegte, een giftige doorn in de zij, een o zo doorsnee voorbeeld van het mens zijn.

Maar ik kan dit niet meer aan.

Daarom vraag ik of jullie voor mij willen huilen, want ik heb geen tranen meer.

Kunnen jullie ook wat voor mij bidden ? Want God heeft mijn geloof afgenomen.

En kan iemand mij vertellen wie die afschuwelijke gedaanten zijn die in de duisternis dansen en die eentonige klanken uitstoten als eerbetoon aan één of andere amorfe God die huist in de diepste krochten van mijn ziekelijke geest ?

Willen jullie dit voor me doen ?

De laatste werkdag van de maand doet ons altijd even stilstaan en omkijken naar wat geweest is. Zijn we er gelukkiger op geworden ? Hebben we meer respect gekregen ? Is er uitzicht op een zorgeloze toekomst ?

Al deze vragen dienen we met een kort maar krachtig "nee" te beantwoorden.

We zijn ouder geworden, lelijker ook en we voelen hier en daar kleine pijntjes, voortekenen van een nakend einde dat een climax zal kennen in bloed, etter en onbeschrijflijk ruikende lichtbruine vloeistoffen die zich door alle lichaamsopeningen een weg naar buiten zullen zoeken uit ons rottend vlees.

We zijn zover gekomen dat het nadenken over ons leven veel verschrikkelijker is geworden dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen. Waar zijn al die jaren naartoe, waar men hoop heeft gekoesterd op een betere toekomst, al die ontgoochelingen, al die zuurheid.

Valse beloftes, bedriegende partners en schaamteloos profiterende zogenaamde vrienden, de lijst is quasi zonder einde.

Onze naakte aanblik voor de spiegel toont ons echter de waarheid, dat afzichtelijke creatuur dat voor ons staat zijn wijzelf.

We hebben de onschuld van het kind op een paar jaar tijd kunnen omtoveren in een afgrijselijk wezen dat enkel braakneigingen en walging oplevert. Het is een prestatie op zich, zoveel wansmaak.

Maar toch moeten we het hoofd hoog houden, met een fiere blik marcheren we onder het geluid van tv-commercials en afstompende soap serietjes verder naar die plek waar de horizon overgaat in een immens donker gordijn.

En wanneer het duister ons dan omsluit en we in onze verpletterende eenzaamheid de aanwezigheid van de hellevorst voelen, laat ons dan ootmoedig knielen en zelf vragen om onze verdiende straf.

Laten we onze verderfelijke aanwezigheid op deze wereld afkopen met eonen van lijden en onderwerping, laten we onze verdorven zielen in het vuur offeren zodat de vette rook de eindeloze gewelven van het hellepaleis blakert met een onuitwisbare zwarte smet als herinnering aan de smerige schandvlek van ons leven.

De zoveelste receptie van het nieuwe jaar.

Ik ken haar al lang, ze is getrouwd, heeft twee kinderen en niets tekort.

We drinken samen, we lachen samen.

Na de receptie keren we terug naar het werk, iedereen is al weg. We blijven ongevraagd in elkaars nabijheid hangen.

Ik kijk in haar ogen, trek mijn stoute schoenen aan en vraag of ze me wil kussen.

‘Waarom niet’ zeg ze en ze trekt me dichterbij. Onze kussen vloeien in elkaar met een vochtige passie alsof we zoiets al jaren missen. We missen niets want we hebben thuis alles wat deze maatschappij als "goed" naar voor schuift.

We missen alles omdat we thuis geen warmte en geen verlangen meer vinden.

Wanneer we later van de trein stappen zeggen we ‘tot morgen’ en gaan we ieder onze eigen partner opzoeken.

Ik zit rechtover mijn vrouw aan de tafel, ze eet langzaam terwijl ze haar krant leest. Ik eet langzaam en denk aan de zachtheid van de boezem van mijn collega.

Wat zou er vanavond op tv zijn ?

Het nieuwe jaar dient zich koud aan.

De natuur maakt zich intussen klaar om herboren te worden en ze zal daar niet in falen.

Ook vele relaties maken zich op om een nieuwe start te nemen, dit jaar zal het immers beter worden. Hij zal minder drinken, meer helpen in huis en minder voor de pc hangen.

Zij zal minder zagen, hem niet meer zoveel controleren en minder kwaad spreken over zijn vrienden.

Allemaal goede voornemens en op zich toch wel belangrijke dingen.

Onbelangrijke zaken laten we hier achterwege, het heeft geen zin om het nieuwe jaar reeds van in het begin te belasten met details.

Zo zwijgen we zedig over het feit dat ze beiden een tweede gsm hebben en dat van elkaar niet weten. Dat hij links en rechts een beetje wegflirt met collega’s en dat zij pillen en sterke drank verbruikt als was het water en brood.

Ze geven elkaar giftige kussen met nieuwjaar en wensen elkaar met de glimlach een verblijf in de diepste krochten van de menselijke hel.

Zij hoopt dat hij zat genoeg is om met zijn fikken van haar lijf te blijven, hij hoopt dat hij dronken genoeg is om geen dierlijke lustgevoelens te krijgen bij een toevallige aanraking in het echtelijke bed.

Zo hebben we allemaal onze kleine pijntjes en gebreken. Het zijn de gewone dingen des levens in onze vervuilde wereld.

Misschien wordt het later echt wel beter, als onze lichamen langzaam wegrotten op een drassig kerkhof.

Wanneer de wortels van de treurwilgen onze ijdele tempelmuren betasten in een onbekend en eerbiedwaardig proces van vertering.

Vrouwen met brede heupen stappen kwetterend voor mij op.
Wat is de realiteit toch zo ver verwijderd van de mooie meisjes in de reclame.

De ene rookt en ik kan me zo haar asbak-adem voorstellen. De andere heeft een boterend achterwerk waar als toppunt van vulgariteit een beige legging is rond gespannen. Ik kan me haar cellulitis-billen voorstellen en vraag me af wat haar man denkt als hij haar in de badkamer ziet.

Zou er dan toch zo iets zijn als een gevoel
dat lichamelijke lelijkheid teniet doet ?

Zijn sommige mannen dan toch zo dat ze verlangen naar vet, nicotine en achterlijke gesprekken ?

Het moet wel zo zijn, men hoort immers toch zeggen dat graag zien niets van doen heeft met uiterlijk, maar met het karakter van de persoon.

Het is mij een raadsel, afgetakelde lichamen zijn vervallen tempels, plaatsen waar eens priesteressen in witte gewaden,  getooid met gouden sieraden ons deden dromen van het paradijs.

Maar de vrouwen voor mij vernietigen dit beeld, ze lachen hun gele tanden bloot en doen mij beseffen dat zelfs de mooiste godin eens zal verworden tot een kreupele, zuur ruikende heks.

Samen met de laatste bladeren worden de laatste restantjes verlangen uit ons hart gerukt.

Hij was dan toch niet de persoon voor wie hij zich uitgaf. Waarom trappen we iedere keer terug in dezelfde val ?

Natuurlijk had hij een verborgen agenda, laat staan een verborgen leven. Weer een stap lager op de maatschappelijke ladder, weer een karrevracht roddels achter je rug.

Hoe was het spreekwoord weer met de ezel en de steen ? Het is zo verdomd zielig dat men in plaats van zich te beklagen enkel maar kan terugvallen op wanhoop en verdriet.

Tot verhoging  van de feestvreugde is het dan rond vijf uur al donker en lopen werk, miserie en de paar uurtjes thuis ’s avonds als één zieke cocktail in elkaar.

Geen mens kan dergelijke gistende brij overleven zonder weg te teren in de anonimiteit. De ene al wat vroeger dan de andere natuurlijk. Sommigen onder ons beginnen zich immers nu al goede voornemens te maken die zo eigen zijn aan de eindejaarsperiode.

De mix van kerstversiering en domme films maakt de mensen week en doet ze dingen geloven die geen enkele God in het pantheon kan of wil realiseren zonder zich een ongeluk te lachen.

Anderen geven het gewoon op, gaan in de zetel zitten en vernietigen hun lichaam met alcohol en sigaretten.

Beide manieren zijn goed, ik denk niet dat de Goden zich al te veel inlaten met de manier waarop wij hier een einde willen maken aan ons erbarmelijke bestaan.

Wij kijken toch ook niet hoeveel stof er aan ons swiffer doekje hangt nadat we door de woonkamer zijn gegleden ?

Gewoon het doekje in de vuilbak en voilà. Bestaat er op deze wereld iets onbelangrijker dan de schandvlek van ons leven ?

Ik heb een droom gehad.

Het was een wereld waarin iemand van me hield. Niet zomaar "houden van" met woorden, maar iemand die er was wanneer ik haar nodig had.

Op zich lijkt het banaal, ja, zelfs eenvoudig, en toch is er niemand op deze wereld die dat gevoel ooit gevonden heeft.

We hebben sex, alcohol en plezier, maar 's avonds, wanneer de nacht de wereld toedekt, dan huilen we, omdat we alleen zijn, alleen leven en alleen zullen sterven.

In dat opzicht sluiten we aan bij het uitzicht van de schepping, net zoals ontelbare planeten doelloos wentelen in een ijskoud universum, zo bewegen wij ons ook als anoniemen door ons eigen leven.

De pastoor zwaait van links naar rechts met zijn wijwaterkwast over de scheefgezakte graven.

Gezegend zij al die hier liggen, in rottende eenzaamheid, klauwend naar aandacht en hopend op een eeuwig leven dat enkel zal bestaan uit vuur, kettingen en huilende wolven.

Ik hou van deze tijd, de stervende natuur spreidt zijn bladeren uit over de bebloemde graven.

We vertellen over hoe het was, hoe het moest geweest zijn en hoe het nooit zal zijn.

Alle dromen eindigen in de zompige aarde en vervliegen in de eeuwigheid van het heelal.

Zeg nu zelf, moest jij de schepper zijn van hemel en aarde, zou jij met ons, leugenaars en ziekelijke aanstellers iets te maken willen hebben ?

Nee hé.........natuurlijk niet..............

 ‘s Ochtends stijgt de nevel op uit de weilanden voorbij het dorp. Wit en wollig rijst hij omhoog uit de diepte naar zijn broeders de wolken, vol dromen van de hoop op een beter bestaan en wat liefde. En later in stil ruisende zomerregens op de oude daken van de mensen worden stukjes van die dromen verstrooid door de wolken opdat de eenzamen niet zouden leven zonder het onbereikbaar verlangen naar een beter leven en een melige staat van geluk.

Op stille nachten kan men in de tuin de myriaden nog horen die verhalen over hoe het leven was in die tijden dat ontrouw en achterdocht de mens nog niet hadden gewrocht tot een alles vernietigend schepsel.

Maar dat zijn natuurlijk allemaal verhalen en in deze tijd van chatrooms en goedkope sex vervliegen ze nog sneller dan een belofte op een huwelijksdag.

Nu zijn we bezig met gewichtige zaken of tenminste dat denken we toch. We hebben vermoeide ogen van vele jaren hetzelfde te zien en het zorgvuldig binnen de perken gehouden gedachten denken.

En wanneer we ouder worden en de dag bereiken dat we voor het inslapen naar het plafond liggen te staren en ons afvragen of dit nou ons leven was, dan neemt het verstand een vreemde beslissing. Op een paar dagen tijd maken de opgebouwde zekerheden van jaren plaats voor een onbestembaar verlangen om nieuwe en vreemde dingen te zien.

We zweren dure eden en verkondigen luidop nog iets van ons leven te maken. Sommigen zoeken een minnaar en krijgen een bijna dierlijk verlangen naar het naakte lichaam en de strelingen van die tot nu toe onbereikbare vreemde op het werk of in de sportclub.

Anderen ruilen de dag voor de nacht en vertoeven in oude huizen waar ze met het licht van Zwarte kaarsen en oude pentagrammen de geheimen van het heelal en het leven proberen te doorgronden. Ze nemen vreemde dingen waar in de kaleidoscopische dans van de schaduwen op de muur en houden lange monologen met wezens die zich ophouden in een dimensie die geen mens zou mogen betreden.

Maar geen van hen zal vinden wat hij zoekt, omdat het geluk zich nooit dichter kan bevinden dan de horizon, daar waar de zichtbare wereld overgaat in de witte ether van een sprookjesland maar waar zich enkel graven bevinden. Die vervloekte plek die onze ondergang zal betekenen. Daar waar geen zon is, maar enkel een vale herfstmaan die lange en onheilspellende schaduwen werpt op de verbrokkelde zerken.

Waar het reusachtige kruis als een beschuldigende vinger wijst naar de loodkleurige hemel en onbeschrijflijke geleedpotigen krioelen als in een zieke dodenmars. Met een koude wind die aanwaait van over onbetreedbare moerassen, samengesmolten met de nachtmerries van ontelbare waanzinnigen. Daar alleen ligt ons lot, de plaats waar onze beenderen in een houding van duivelse razernij één groot kunstwerk vormen ter ere van de Pantocrator.

Het is vreemd om na al die jaren te moeten beseffen dat men samen heeft geleefd met iemand die men totaal niet kent. We hebben leren "overeen komen" en moesten daarvoor onze persoonlijke verlangens en eisen opzij zetten, allemaal in het belang van de vrede en de rust. Na een tijd resulteert dit in een apatische en vormeloze manier van samenklitten.

Men verwijt mij altijd dat ik liefde verwar met een mechanische handeling, en ik zeg dan altijd "ja", maar dat is gewoon omdat ik niet weet wat een term als liefde moet inhouden.

Is liefde sex ? We gingen soms naar bed met elkaar, maar nog meer met iemand anders. Op dat moment leek dat een ramp, maar ach, nu na al deze jaren is het zo banaal, de moeite niet meer om erover te spreken. Sex is een momentopname van lust en plezier, men kan er enkel van genieten wanneer men het niet men zijn partner doet. Partners zijn immers onderhavig aan de tand des tijds en vertonen al na een paar maanden tekenen van slijtage, daarenboven wekken ze verveeldheid op.

Is liefde zorgen ? We blijven bij elkaar omdat het financieel geen optie is alleen op een studio te gaan wonen en iedere avond te huilen omdat iedereen ons laten vallen heeft. Ook belangrijk is dat er bij het ouder worden een paar praktische voordelen verbonden zijn aan samenleven. Men kan bijvoorbeeld de ziekenwagen bellen als de andere gevallen is op de badkamervloer. Men kan de vuilniszak met pampers buiten zetten anders ruikt het hele huis naar zure, zieke "dingen".

Weet je, soms kijk ik naar je als je slaapt, je bent oud geworden, echt waar, en ik voel me op een manier schuldig dat je je leven hier hebt moeten doorbrengen. Zelfs wanneer mensen in vrede samenleven maken ze elkaar kapot. Ik ben niet veel beter af, wanneer ik in de spiegel kijk staar ik naar een vreemde, de rimpels en de vlekken zijn de eerste tekenen van een steeds sneller naderende dood.

Waar is het kindje wiens foto hier in het oude album plakt? Het is gewoon weg.

Foto’s trouwens zijn duivelse dingen wiens enige functie erin bestaat in het opwekken van medelijden en verlangen naar wat nooit meer terug komt. Dat is ook de reden waarom ik enkel foto’s van doden omhoog hang. Liefst in zwart-wit en met een zware kader. Op koude winteravonden kijk ik dan vol ontzag naar die oude vrouwen in het zwart die ooit hebben lief gehad en leven hebben gebaard. Nu zijn zelfs hun kinderen al dood. Er is nog een plaatsje voor jouw foto ook. De muur en mijn zieke geest maken immers geen onderscheid op basis van persoonlijke banaliteiten als bedrog, liefde en nog veel meer verdriet.

Waarom ben ik zo bang ?

Het koperen kruis boven de haard bloedt, rode striemen vloeien op het marmer van de schouwmantel en ik sta met mijn rug tegen de muur.

Ik kijk naar buiten en zie de zon mooie schaduwen opwerpen op de sparren. Wanneer ik beide vorige zinnen vergelijk dan klopt het niet. Bloed en Vrede, ze gaan niet samen in ons hoofd maar ze zijn één in hiernamaals.

Ik heb een droom gehad deze nacht.

De zon scheen buiten en de bijhorende geluiden en geuren gaven alles net dat extra zomers tintje mee. Een grasmaaier in de verte, de geur van barbecuekruiden, spelende kinderen en opgewekte mensen die elkaar hartelijk begroeten, de gebruikelijke rommel kortom...

Ik had natuurlijk beter moeten weten, het bleef bij een droom.

De zon scheen wel degelijk, maar alle andere dingen ontbraken. De vrouw naast mij is oud geworden en ligt snurkend in een pyama die uit een goedkope zaak komt.

Ze heeft kousen aan omdat ze altijd koude voeten heeft en oordopjes omdat ze anders niet kan slapen. Vroeger was ze mooi, lief en aantrekkelijk, nu is ze een verlepte cake uit een opengescheurd pakje dat achter een rek in een aftands warenhuis is gevallen.

Het is zo onrechtvaardig, ik koester een ongeloofelijke afkeer tegen alles wat ouder wordt. Voor mij geen gratie en wijsheid, maar zure geuren en arrogant gedrag. Wat hebben de Goden toch met ons voor ?

Vaak heb ik me afgevraagd hoeveel mensen ooit de tijd nemen om na te denken over hun dood en de duistere wereld die daarachter ligt. Wanneer ons lichaam waar we zo mee bezig zijn overgegeven wordt aan de vochtige aarde of de laaiende vuren van de crematoria.

Ik noem mezelf redelijk bizar en hou er op zijn zachtst gezegd vreemde ideeën en rituelen op na, ik heb dus hierover mijn eigen mening. Binnen een paar jaar zal ik er niet meer zijn, het kan ook binnen een paar maanden of een paar seconden als de Goden daar zo over beslissen.

En wat dan ? Zou ik neerdalen op een nacht in een nevel van de maan en uitkijken over een eindeloze meren van bloed en verrotting of zou er toch enige vorm van verlossing bestaan waar de ziel rondzweeft in liefelijke valleien met klaterende beekjes en spelende hertjes ?

Dat laatste zal wel niet, zoveel geluk heb ik nooit. Ik ben het eindproduct van een rotte maatschappij die gebaseerd is op het verbruiken zonder meer. Verbruiken van voedsel, voorwerpen, ja zelfs mensen.

Lekker eten, een tweede wagen, een minnares. Het is absurd, maar toch blijf ik meedoen. Omdat ik zeker weet dat ik niet gelukkig kan zijn zonder. Ik wil dure whisky, een dure wagen en een minnares die kan dienen als afleider voor mijn lichamelijk spanningen.

Het is een vulgair en respectloos leven, maar het is het enige mogelijke om op deze wereld te overleven. De planeet is ziek ? Nee hoor, haar bewoners zijn ziek…………….

Ach ja, misschien ontploft morgen de zon wel en verdampt deze hele aarde als wolkje stoom in de oneindigheid van het heelal, misschien zal er in de toekomst een beschaving ontstaan die zelfs geen weet zal hebben van de onze.

Alles is zo onbelangrijk……..

Het verhaal dat hierna volgt is natuurlijk gefantaseerd, maar wat is het verschil tussen een zieke geest en fictie .......??????????????? Schrijf ik fantasy verhaaltjes of zijn het "weird tales" ???????????,,

Ik heb de kleur van je doodskist gekozen.

Lichtbruin.

Omdat het een lelijke kleur is en je verdient er geen mooie.

Omdat de vlekken van de lichaamssappen en de onbeschrijfbare processen van ontbinding en rotting net die vlekken achterlaten die ik leuk zal vinden op zo een achtergrond.

Omdat lichtbruin vulgair is en doet denken aan de dingen die een mens op het einde verliest wanneer hij zijn spieren niet meer onder controle heeft….niet dat men in dat stadium nog van spieren kan spreken, maar eerder van afgestorven hoopjes weefsel. Het is een nuance, maar ze is belangrijk. Doodgaan is een tamelijk intensief gebeuren en mensen als jij hebben recht op een correcte beschrijving..en veel aandacht ook, laat ons dat vooral niet vergeten.

Ik heb je doodskledij gekozen, geen mantelpakje of blouse, nee…een gewoon maagdelijk wit doodskleed, met kant aan de halsuitsnijding en kant aan de mouwopeningen. Het geeft zo een onpersoonlijke Victoriaanse indruk die nu eenmaal bij een evenement als dit hoort.

Het laat ook de stank door en laat ons nog beter dan de lichtbruine kist de vlekken zien waarmee zo een kleed nu eenmaal moet mee worden getooid om te voldoen aan de vestimentaire code van de Goden.

Ik heb de tang gekozen, in chroom vanadium, met rubberen greep en verstelbare kop. Om de ring van je vinger te breken, voor het geval hij vanzelf van je magere handen niet komt. Want de ring die gaat niet mee in het graf, nee, die gaat naar de donkere rivier hier wat verder waar hij voor eeuwig zal verdwijnen in de koude, Zwarte wateren.

Ik heb de plek op de begraafplaats gekozen, rechts in de verste hoek. Je weet wel, daar waar het drassig is. Waar ontelbare mossen woekeren op de oude arduinen stenen en talloze geleedpotigen zich ondergronds tegoed doen aan de niet aflatende stroom van zieke, smerige lichamen.

Je ziet, de scene is gezet, rest enkel nog de hoofdrolspeler die opkomt op het toneel. Voor zijn 2 uren durend moment van glorie, van de begrafenis tot het tijdstip waar de vochtige kluiten Zwarte aarde op de goedkope kist vallen. En daar zal ik als toeschouwer zijn, en weet je….ik hoef niet eens te betalen….daarenboven heb ik inspraak gehad in het programma !

Maar ook nog...ik heb met je samen gewoond, kinderen gehad en een leven geleefd...vaarwel dan..en misschien zien we elkaar ooit nog wel weer, daar aan de andere kant :-)

Soms spreken we niet meer, en misschien zouden we het daarbij moeten laten.

Wat heeft men aan woorden, enkel bitterheid in de mond. Van alles wat men de vorige avond beweerd heeft wil men vandaag al niks meer weten.

Wat valt er nog meer te zeggen, als ik nu terug denk aan de geschiedenis van ons leven dan wordt ik daar niet warm of koud van.

Het was niet meer dan een zielige poging om er iets van te maken. Een ziekelijke interpretatie van hoe geluk er zou moeten uitgezien hebben.

Een collage van lapmiddelen, veel pretentie en te weinig ervaring.

Je denkt te leven voor elkaar, maar je leeft enkel voor de andere.

Huwelijken zijn niet meer dan gevallen van onhandig souteneurschap.

En als we nu eens moesten ophouden met piekeren, met ons af te vragen hoe het ooit zou kunnen zijn.

Als we nu eens ophouden met die vragen te stellen waar we al lang het antwoord op weten.

De zon schijnt en samen met haar warme stralen stuurt ze ook weer die vreemde gevoelens mee.

Dagen, weken zelfs, heb ik gewacht om je aan te spreken. Bang om ontgoocheld te worden, bang om mijn belachelijke eer te verliezen.

Maar er is geen ontkomen aan, tijdens de nacht loop je rond in mijn dromen, ik zie je glimlach levensgroot voor mij en ik voel hoe ik verdrink in het verlangen naar een lichaam dat ik zelfs nog nooit heb aangeraakt.

En op een dag gaf ik je een briefje met daarop de tekst

'zou dit briefje voldoende zijn om je te overtuigen met mij iets te gaan eten'

...je sprak geen woord en nam een pen...er was niet veel plaats meer op het papiertje, maar nog net genoeg om er 'ja' op te schrijven.

We hebben volgende week afgesproken !

Het geluk zit hem in banale handelingen, in twee regels geschreven tekst op een gele post-it..

waarom zouden we nog verlangen naar meer ?

Ik hou van vrouwen met een hoofddoek.

Ik hou van dat mysterieuze tintje dat doet verlangen naar meer, de kunst van het verbergen met als resultaat de uitoefening van een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

Een hoofddoek straalt ook respect uit en maakt dat men er niet goedkoop uitziet. Men ziet geen vrouw die de straat als een uitstalraam gebruikt voor haar vormen en wulpse gedrag, maar iemand die integriteit en rust brengt.

Wat een verschil met onze stranden waar vrouwen van middelbare leeftijd die morgen besloten hebben dat ze toch nog topless kunnen zonnen. Het is een houding die op een bepaald moment in de geschiedenis symbool kon staan voor de vrijgevochten vrouw die fier was op haar eigen lichaam.

Maar waar staan we nu, er is veel moed nodig om op een zomerse dag eens een wandeling te maken op de Noordzeestranden. Hoe opgewonden men ook begint aan zo een tocht, na een paar minuten verlangt men maar naar één ding.

Zo snel mogelijk een café vinden en zich zolang vol alcohol te gieten tot men die vreselijke beelden is vergeten. Het is met geen woorden te beschrijven hoe lelijk en afstotelijk naakt kan zijn.

Naakt is …is soms vulgair en doet me denken aan dingen die zelfs ik hier liever niet neerschrijf.

Nee, geef mij dan maar een hoofddoek, mooi egaal zwart en laat mij mezelf verliezen in de mooie donkere ogen van een vrouw die me haar hand reikt en mee troont naar haar gouden paleis in de oase van mijn verlangen …..

laat mij maar dromen van het mysterie van 1001 nacht, onder een rood-purperenhemel, met enkel het geruis van de palmen…….

Zaterdag is het je verjaardag, de zoveelste editie, het feest van de verdorven Harten, een hoogdag in je van-geen-belang zijnde leventje.

Ik hou niet van je, heb ik nooit gedaan trouwens, maar voor zaterdag koop ik je iets meligs met harten erop en een tekst met daarin ondermeer de woorden ‘liefde’, ‘kus’ en ‘houden van’.

Dat moet voldoende zijn om je het komende jaar te paaien en van je gezaag af te zijn.
Achterbaks zegt u ? Maar nee, niemand hecht echt veel belang aan zo een rommel, het dient enkel om mee te pronken tegenover vrienden en kennissen.

Zo in de zin van ‘kijk eens hoeveel die van me houdt’…halloooooooo.

Kan een mens nog dieper zakken feitelijk ?

Ik hoop ook altijd dat ik iets krijg voor mijn verjaardag, de boodschap interesseert me geen moer, wat wel van belang is of ik er iets kan mee doen ?

Liefst iets neutraal dan kan ik zeggen dat ik het meeneem naar het werk om het daar op mijn bureel te zetten. De waarheid is dat ik iets neutraal makkelijk kan doorgeven aan mijn vriend en dan is iedereen weer tevreden.

Tevredenheid is immers van primordiaal belang in deze rotwereld. De voornaamste voorwaarde om op een min of meer normale manier te functioneren bestaat hem erin zijn omgeving tevreden te houden.

Op welke manier heeft geen belang, het doel heiligt altijd de middelen. Noem het overleven als je wil. Dus zaterdag schat, is het onze dag hoor, dat weet je…dan ben ik op mijn best en dat begint al in de vooravond met iets moois dat ik gekocht heb in de lingeriewinkel.

Als ik genoeg drink straks zal ik het zelfs niet meer voelen, laat staan dat ik de woorden zal horen die je zal opdreunen die je de voorbije weken hebt zitten opzoeken op het net. Jij goedkoop sulletje, moest je op een dag verzwolgen worden door een modderlawine dan zou ik zelfs je verdwijning niet aangeven.

Maar zaterdag,

zaterdag hou ik van jou,

zonder fout.

Want zeg nu zelf, wat is nu één dag de schijn ophouden in een mensenleven dat alleen maar uit schijn bestaat ?

Moest ik gelukkig zijn...

Dan, dan zou ik graag opstaan, en niet direct denken aan hoe zwaar de dag zou zijn.

Ik zou de seizoenen in de tuin aanvaarden en overal iets moois vinden.

Het groen van het lover, de ontluikende krokus, de alles bedekkende mist en het maagdelijke sneeuwtapijt.

Dan zou ik naast jou liggen met mijn arm rond je middel en je geur opsnuiven zoals enkel minnaars dat kunnen.

Ik zou even in de kamer van de kinderen gaan om me te vergewissen dat ze nog rustig slapen, wetende dat ik voor hen de problemen van hun jonge leven zou oplossen.

Ik zou de kat strelen en ze zou weten dat ik het goed met haar voor heb.

Ik zou de tafel voor je klaar zetten en de malste boterham voor jou reserveren.

Ik zou je kussen als je naar beneden kwam en vragen of je goed geslapen hebt.

En tijdens de dag zou ik aan je denken en verlangen naar ‘s avonds, wanneer ik mijn hoofd op je schoot zou kunnen leggen, wetende dat liefde een tastbaar gegeven is en geen vluchtig verlangen.

Maar het is anders gelopen.

Feitelijk is het zelfs niet spijtig, het is de waarheid, niets meer of niets minder.

Ik heb Zwarte rozen in Zwarte vazen geplaatst,

Zwarte vazen op Zwarte kasten,

Zwarte kasten in Zwarte kamers,

Zwarte gedachten in Zwarte teksten.

En wanneer men dan de rekening maakt blijft er maar één logische volgende stap…

Zwarte doodskisten in de Zwarte aarde.

Al de rest zou een aanfluiting van de realiteit zijn.

Want wanneer ik alleen ben bij de oude doodskisten van mijn grootvaders zaak, bij het flakkerende kaarslicht in deze kolossale kamer vol schaduwen en donkere nissen waarvan de deksels zijn afgegleden en die gevuld zijn met oeroude spinnewebben en herinneringen waar geen mens kan aan denken zonder zijn verstand te verliezen dan….

Dan toont God mij de Symbolen van de rotting en de vergankelijkheid, de doodshoofden op de kast met hun uitstekende tanden en hun priemende alles doordringende blik.

Ze roepen mij in het holst van de nacht.

Kom ! roepen ze…..kom…en voor zover ik weet is er daar enkel Zwart.

In die zin is het dus enkel de waarheid…..en de waarheid, die kunnen wij niet aan.

Het is onmogelijk te voorspellen wat het leven voor ons nog in petto heeft !

Hoe lang duurt het nog ? Doen we de rit uit, als op een goedkope kermisattractie, of nemen we het heft in eigen handen en kiezen we voor de enige juiste oplossing ?

Het blijft een retorische vraag, ze heeft dus geen passend antwoord.

De twintigers hebben hoop op de toekomst en het kan niet snel genoeg gaan, werk zoeken, een lief, een plaatsje om zich te vestigen, vrienden bezoeken…een reisduif heeft er niets aan. Sommigen onder hen zullen er nog in slagen ook, een minderheid weliswaar, maar toch…Wat de anderen betreft, tja, mislukt vóór je dertig bent, dat komt nooit meer goed. Ze dragen het mee als een stinkende zweer op hun rug, altijd ruikend, altijd pus-lekkend, altijd aanwezig, maar niet zichtbaar voor het oog.

Mislukte twintigers zijn zweren !

De dertigers die hebben het nog moeilijker. De vijver geraakt leeg gevist en wat je aan de lijn krijgt zijn meelijwekkende restjes van wat een ander gedumpt heeft. Niets zo erg als een partner met een verleden, laat staan meerdere verledens. Men kan het zich riskeren, maar de eerste dag samen duwt je direct met je stomme smoel op de koude realtiteit.

Mislukte dertigers zijn de lepralijders van deze maatschappij !

De veertigers die hebben de hoop al opgegeven en maken zichzelf en de anderen wijs dat ze ongelooflijk veel activiteiten hebben en echt niet weten waarmee eerst te beginnen. Ha ! Ha ! Niet weten waar ze vandaag gaan huilen, in de badkamer, de slaapkamer of bij de vulgaire persoon waar ze zich laten door pakken omdat ze niets beter hebben.

Mislukte veertigers zijn met mooi papier ingepakte hoopjes drek.

Maar de vijftigers ! Dat is de meest creepy categorie, de spiegel vertelt hun de waarheid en laat hen met afschuw hun blik afwenden. Het lichaam van weleer, de vrienden van weleer, de kinderen van weleer…de soapserietjes van nu en boven dat alles het immens-verpletterende besef dat de laatste rechte lijn naar de verdoemenis is ingezet.

Mislukte vijftigers zijn honderd meter lopers op geruite sloefen.

En zestigers, daar zijn geen woorden voor, zij zouden dit feitelijk niet mogen lezen, als je op die leeftijd nog moet bloggen weet je niet alleen zelf, maar weten ook de anderen dat je geen vrienden hebt. Dan tellen de letters je dagen af en bouw je gewoon verder aan je doodskasteel.

Mislukte zestigers zijn hellevoer.

Enkel de Anima’s, zij bevinden zich buiten categorie en beseffen dat het leven feitelijk geen tastbaar gegeven is, maar eerder een toestand van artistieke vaagheid. Zij hebben hier en nu al afscheid genomen en kijken uit naar het Einde. Daar waar de Zwartheid van het Al zich zal verzamelen tot één grote brij van pijn en lijden.

Want lijden houdt het heelal in leven,

zonder lijden geen hoop,

zonder hoop geen lijden.

Het bestaan is samen te vatten in een eenvoudige cirkel van zinloze vergelijkingen.

"Single" en "van Middelbare Leeftijd" of ook SML (want zonder afkorting ben je niets meer vandaag).

Men leest het overal, men komt ze overal tegen.

Het internet bulkt van hun zieligheid, de media speelt ze uit als trendy attractie.

Is het een modetrent en van voorbijgaande aard ? Of blijven we ermee opgescheept zitten. Je kan geen tijdschrift meer openslaan zonder dingen te lezen als :

Lut (de naam is fictief !) is 40, gescheiden en woont samen met haar zoontje van 6 op een flat in Antwerpen. Verder moeten we nog weten dat ze op oudejaarsavond gezellig thuis blijft en er aan denkt om volgend jaar haar interieur een nieuwe styling te geven.

Ik lees dan :

Lut is 40, zit doodeenzaam met haar kind op een piepklein oud appartement, werd door niemand gevraagd met oudjaar, heeft zelf geen vrienden meer, noch het geld om iemand uit te nodigen. De nieuwe styling van haar interieur is de sofa op een andere plaats zetten, twee kaarsjes doen branden en ergens een pot verf in aanbieding van de gamma kopen. En verder veel huilen….

En dan vraag ik me af wie de schuld draagt voor dit soort toestanden ? De tijdschriften omdat ze de sukkelaars van deze maatschappij wil voorstellen als het beeld van opperste geluk of de domheid van betrokkene zelf omdat ze zich wil profileren als de sterke persoon die ze niet is. Enkel geestelijk zieken stellen zichzelf tentoon als eenzame zielepoot.

Ik blijf het vreemd vinden, mensen die na zoveel jaren in een relatie plots "een eigen leven" willen of zich opeens gaan bedienen van holle frasen in de zin van "het mag niet vanzelfsprekend worden dat ik de knop van de wasmachine moet omdraaien". Jaren geleden spraken ze daar niet over, maar nu lopen ze met honderden tegelijk door ons bestaan.

Het is natuurlijk niet gemakkelijk om samen te blijven, niets is zo creepy als sex hebben met je eigen partner. Wie zijn vrouw of man respecteert doet toch zoiets niet ? Als ik iemand hoor vertellen dat hij wil vrijen met zijn eigen partner dan heb ik zoiets als "kan je echt niemand anders krijgen"..en ik WEET dat dat geen normale reactie is, maar wat doe je eraan…..het is niet mijn fout, wie heeft me zo gemaakt ?

Enfin, we wijken af, het is een "leuk" leven dat single zijn, een flinke dosis lijden inbegrepen.. Geen enkele bank geeft een lening aan een SML, dus zien ze zich genoodzaakt om na zoveel jaren werken en zorgen ergens een appartementje te gaan huren. Met voornemens van « nu zal ik ne keer voor mijn eigen zorgen zie ». Een paar maanden later staan ze dan in de badkamer te huilen omdat die vuilak juist langskwam om hun lichaam te gebruiken. En voelen ze zich even goedkoop als het pakje kleenex in de Aldi dat ze een paar minuten eerder hebben nodig gehad.

En de buren hebben het gezien en zeggen "amai wat een slet of hoerenbok" en de familie weet het en zegt "die is nogal afgegleden sedert x weg is".

Het is o zo voorspelbaar, maar wat wil je, niets is bestand tegen de menselijke drang om met zichzelf te leuren als een goedkoop pakje wasspelden.

En het gezaag, het eindeloze gezaag. Van hoe slecht de andere was, en hoe zijzelf wel hebben afgezien gedurende die jaren , en hoe de vrienden van vroeger geen echte vrienden waren. Natuurlijk niet, je bent nu een bedreiging voor een koppel, waarom zouden ze je nog vragen als je een potentieel gevaar bent voor één van beide partijen. En als ze je dan vragen is het om wat medelijden te hebben met de zielepoot. Ocharme !

Het ergst zijn dan nog de familiefeestjes waar je als een soort anomalie wordt beschouwd en ieder gebaar of iedere zin wordt geïnterpreteerd in de zin van "wat is er met die aan de hand".

Het kan verkeren zegt men, het leven dan.

Maar ze mogen gerust zijn, de bus is gestopt, ze zijn uitgestapt of moeten uitstappen om te kijken hoe het er buiten uitzag, maar komen nu tot de conclusie dat er niets meer is dan de plastic vuilbak en de vulgaire graffiti. Intussen verdwijnt de bus aan de horizon. Te laat om hem in te halen.

Voor sommigen is het altijd te laat....

Het is vreemd hoe we in deze tijd van het jaar worden overmand door weemoed.

De persoon die je graag ziet zit bij zijn of haar partner.

En dan zweer je dat je het volgend jaar beter zal doen... dan zal je kerst en nieuwjaar vieren met je grote liefde !

Maar we weten allemaal beter, het zal nooit zo zijn.

In het land achter de spiegel,
daar is alles beter.

Daar schijnt de zon en geurt de natuur naar jasmijn.

De man in je leven houdt van je en vraagt met gemeende stem hoe het met je gaat. Wanneer je thuis komt is de living gekuist en staat het eten heerlijk te geuren op het aanrecht.

De kinderen lachen en zijn een verrijking van je bestaan. Soms sta je stil en voel je je intens gelukkig in je eigen kleine paradijs.

De vrouw in je leven is je steun en toeverlaat, de persoon aan wie je alles kan toevertrouwen en wiens moederschap garant staat voor de degelijke opvoeding van jullie kinderen.

Je ouders zijn een baken van vertrouwen wanneer er wolken dreigen aan de horizon. Ze zijn er, maar moeien zich niet met je leven.

Wanneer je je vader ziet zie je wijsheid,

wanneer je je moeder ziet zie je toewijding en liefde.

In het land voor de spiegel,
daar is alles anders.

Daar jagen donkere wolken door de hemel en geurt alles naar dood en verderf.

De man in je leven houdt er een verborgen agenda op na en in zijn interesseveld, daar heb jij geen plaats meer. Wanneer je thuis komt geurt hij naar alcohol en is de geschiedenis van de pc als bij toeval gewist. Wanneer je dan bij toeval zijn profiel op facebook vindt dan ontmoet je daar een man die je van haar nog pluimen kent….aangenaam, netjes en met een grote toekomst. Al dat moois voor een ander, niet voor jou, nee……..want jij bent het sloortje dat de vuile was doet en hebt geen recht meer op dergelijke toekomst.

Jouw vooruitzichten gaan tot het roestende metalen hek van het kerkhof, waar scheefgezakte open graven, met mos overdekt, met gapende zwarte muil geduldig liggen te wachten op je door ziektes geteisterde kadaver.

De kinderen zijn onbeleefd en gebruiken je enkel als bron van inkomsten of als back up wanneer ze weer het krapul hebben uitgehangen.

De vrouw in je leven is een slet zonder weerga en speelt de laatste restanten van haar vrouwelijkheid uit in een poging haar leeftijd alsnog te vergeten.

De snit van de lingerie die ze op dit moment koopt past niet meer aan haar lichaam, het is enkel een aanfluiting van de werkelijkheid en een lachwekkende poging tot verleiding.

Je ouders zijn gieren, permanent aanwezig, met maar één enkel doel, je leven tot hun allerlaatste moment te verbrodden. Demonen zijn het, je moeder met een giftige schoot, je vader met een godslasterlijk zaad en het resulaat zijn wij …..ja wij…..wij zijn het hellegebroed op aarde……door de stinkende modder van het leven kruipen we, met een walgelijke en ziekelijke mentaliteit…….met tics en geestelijke afwijkingen…….met maar één enkel recht………recht op de totale loutering met het Hemelse Vuur der Gerechtigheid.

En wanneer ik in de spiegel kijk,

dan is er geen hoop meer,

Ik kan zelfs bij benadering niet aangeven hoe ik me voel, een verzameling van alles wat smerig, abnormaal en afstotelijk is, Mijn spiegelbeeld is een demonische schaduw van verrotting, verlatenheid en ouderdom.

Een etterende, druipende schim van een ziekelijke verschijning, de afschuwelijke onthulling van datgene wat de aarde genadig zou moeten verbergen.

Zo is het leven, en tot eer en meerdere glorie van de ironie hangen we er in deze periode slingers en lichtjes aan, en kopen we snuisterijen om aan mensen te geven die we liever nooit meer zouden ontmoeten.

We wensen hen alle geluk en hebben hypocrisie verheven tot een deugd, leugenachtigheid tot de normaalste zaak van de wereld.

Ja, dit is het leven zoals het is, en het zal inderdaad véél draaglijker worden wanneer we niet meer hopen.

Wanneer ik dood ben,

begraaf mijn lichaam dan in de Zwarte grond,

en laat het opgaan in tijd en ruimte.

Want het bevat iedere ziekte

ooit aangetroffen op deze aarde,

en alle pijn.

En vergeet mij dan,

leg doornen op mijn graf,

draai je om en keer nooit meer terug.

Met medewerking van L,
Thx !

AnimA